You could put your verification ID in a comment Or, in its own meta tag Or, as one of your keywords Your content is here. The verification ID will NOT be detected if you put it here. آسمان شب ستاره ای
جمعه 1391/03/12  14:46
توسط: Cumran the Crow

برای نصب تولبار ما به صورت رایگان بر روی لینك زیر كلیك كنید.



نصب


  • آخرین ویرایش:دوشنبه 1392/07/8
سه شنبه 1392/07/23  00:00
نوع مطلب: (اختر فیزیک ،هوا فضا ،فیزیک ،دیگر ،) توسط: Cumran the Crow

محاسبات ستاره شناسان نشان می دهد شرایط جوی و اقلیمی در مشتری و زحل، دو سیاره منظومه شمسی، به گونه ای است که باران الماس در این دو سیاره می بارد و ممکن است در آنها اقیانوس هایی از الماس وجود داشته باشد.به گزارش ایسنا دانشمندان معتقدند ، آذرخش ها و طوفان های شدید در جو این دو سیاره باعث تولید ذرات کربن به شکل دوده می شود و زمانی که این ذرات در جو پایین می آیند بر اثر فشار تبدیل به گرافیت می شوند. گرافیت همانطور که در جو سقوط می کند بر اثر فشار و حرارت بیشتر تبدیل به الماس جامد می شود.کوین بینز، سیاره شناس دانشگاه ویسکانسین-مدیسون می گوید: سالانه هزاران تن الماس تولید می شود و من تخمین می زنم لایه ای به ضخامت ۳۰ هزار کیلومتر که حاوی حدود ده میلیون تن الماس است شکل می گیرد. محاسبات اختر فیزیکدانان نشان می دهد شرایط در مشتری و کیوان به گونه ای است که امکان تولید اقیانوس هایی دائمی الماس مذاب در آنها وجود دارد.پیش از دانشمندان می دانستند که به احتمال زیاد در اورانوس و نپتون الماس وجود دارد اما این برای اولین بار است که آن ها این امر را در مشتری و زحل محتمل دانسته اند. البته شرایط در اورانوس و نپتون متفاوت است زیرا این دو سیاره بسیار خنک تر هستند و دمای آنها هیچگاه به ۸۰۰۰ درجه کلوین (۷۷۲۷ درجه سانتی گراد) نمی رسد بنابراین الماس در این دو سیاره به احتمال زیاد هیچوقت ذوب نمی شود.پروفسور پیتر رید، استاد دانشگاه آکسفور معتقد است اینکه کربن به شکل الماس در مشتری و زحل وجود داشته باشد پذیرفتنی است اما بعید است این الماس به شکلی باشد که روی زمین وجود دارد و به جای قطعات الماس به احتمال زیاد ابرهایی از الماس فشرده وجود خواهد داشت. اگر هم الماس به شکلی که در کره زمین وجود دارد در آنجا وجود داشته باشد دسترسی به آن بسیار سخت است؛ دما بسیار بالاست و فشار یک میلیون برابر کره زمین است. مثلی است که می گوید الماس، بهترین دوست زنان است اما به گفته پروفسور رید “راه های آسانتر و البته ارزانتری” برای رسیدن به الماس وجود دارد تا سفر به سیاره هایی دوردست در سفینه هایی زره پوش!


شنبه 1392/07/20  00:00
نوع مطلب: (دیگر ،) توسط: Abolfazl Akhtari

شفق قطبی

در عرضهای بالای زمین ، آسمان شب ، بصورت درخشانی به شکل متحرک روشن می‌شود که شفق قطبی نامیده می‌شود. آنها شفاف هستند و می‌توان ستاره‌ها را از داخل آنها مشاهده کرد. اغلب نور آنها به قدری می‌درخشد که می‌توان نوشتجات را خواند و رنگ آنها همیشه سبز مایل به زرد نیست. شفق قطبی شمالی و شفق قطبی جنوبی را می‌توان در هر شب روشن مشاهده کرد و شدت نور آنها متغیر بوده و تابع تعدادی پارامتر است. راه شیری توسط یک شفق قطبی روشن ، دیده نمی‌شود.

همچنین آشکار است که شفق قطبی به هنگام روز بوجود می‌آید، بطوری که نور آن همواره در اتمسفر عرضهای بالا انتشار می‌یابد. وجود شفق قطبی چندین قرن است که مورد شناسایی قرار گرفته است. در اوایل تصور می‌شد که شفق قطبی ناشی از بازتاب نور خورشید توسط یخهای فطبی است. نظریه دیگری عبارت از روشن شدن آسمان توسط خدایان بوده است. امروزه نظریه ذرات باردار شتاب‌دار مسئول این پدیده شناخته شده‌اند.

شفق قطبی چگونه تشکیل می‌شود؟

نیروهای لورنتس که موجب انحراف مسیر الکترونها در میدان های مغناطیسی می‌شود در بسیاری از پدیده‌های طبیعی تجلی می‌یابند و فقط با یاری گرفتن از این نیروها توضیح آنها ممکن است. یکی از تماشایی‌ترین و با شکوهترین پدیده‌ها از این نوع شفق قطبی است، که مشخصه عرضهای جغرافیایی بالا , نزدیکیهای شمال یا جنوب مدار قطبی است. پدیده شگفت آور و زیبایی که در طول شب قطبی طولانی در آسمان دیده می‌شود.

آسمان تابان می‌شود و نقشهایی با رنگها و شکلهای گوناگون دیده می‌شود. گاهی دارای شکل کمان یکنواخت ، ساکن یا تپنده است و گاهی عبارت است از شمار زیادی پرتو با طول موجهای متفاوت ، که مانند پرده‌ها و نوارها بازی می‌کنند و پیچ و تاب می‌خورند.

رنگ تابانی از سبز مایل به زرد به سرخ و بنفش مایل به خاکستری تغییر می‌کند. طبیعت و منشأ شفقهای قطبی زمان درازی به کلی پوشیده مانده بود. تا اینکه به تازگی برای این راز توضیح رضایت بخشی پیدا شد.





ارتفاع شفقهای قطبی

قبل از همه ، دانشمندان موفق شدند ارتفاعی را که شفقهای قطبی ظاهر می‌شوند، تعیین کنند. به این منظور از یک تابانی از دو نقطه به فاصله چند ده کیلومتر از یکدیگر عکس گرفتند. به کمک چنین عکسهایی ثابت کردند که شفقهای قطبی در ارتفاع 80 تا 100 کیلومتری بالای زمین (بیشتر اوقات در ارتفاع 100 کیلومتر) ظاهر می‌شوند. به این ترتیب دریافتند که شفقهای قطبی تابانی گازهای رقیق موجود در جو زمین هستند، که تا اندازه‌ای به تابانی در لامپ های تخلیه گاز شبیه می‌باشند.

دوره تناوب ظهور شفق های قطبی

رابطه جالب بین شفقهای قطبی و پدیده‌های دیگر روشن است. شفقهای قطبی با دوره‌های متفاوت مشاهده می‌شوند. اختلاف دوره‌های شفق قطبی بعضی اوقات به چندین سال می‌رسد. مشاهدات چندین ساله آشکار ساخته‌اند که دوره‌های زیادی ماکزیمم شفقهای قطبی بطور مرتب در 11.5 سال تکرار می‌شوند . در طول این مدت ، شماره شفقهای قطبی نخست سال به سال کاهش می‌یابد و سپس شروع می‌کند به زیاد شدن تا مقدار آن در 11.5 سال از نو به ماکزیمم می‌رسد.

سایر پدیده‌های زیبای جوی

مشاهده سطح خورشید ، از خیلی پیش ، وجود لکه های تار و نامنظمی را روی قرص آن آشکار ساخته اند که اغلب شکل و جایشان عوض می شود، معلوم شده است که تعداد و مساحت کل این لکه ها از سالی به سال دیگر ، نه به طور کاتوره ای بلکه با همان دوره 11.5 سال , تغییر می کنند . در این فرایند , ماکزیمم لکه های خورشیدی ، یا فعالیت خورشیدی ماکزیمم ، همزمان با شفق قطبی ماکزیمم عارض می شوند و نابودی آنها نیز با

هم هماهنگ می باشد.

تعداد توفانهای مغناطیسی به ماکزیمم خود می‌رسد. در سالهای اخیر رابطه مشابهی بین فعالیت خورشیدی (تعداد لکه‌های خورشیدی) و شرایط انتشار امواج رادیویی در لایه‌های بالای جو اثبات شده است. بنابراین مسأله ، علاوه بر معنای نظری محض ، اهمیت عملی نیز پیدا کرده است.

فرضیه بیرکلند در مورد لکه‌های خورشیدی

بیرکلند (B. Birkeland) دانشمند نروژی با مقایسه نتایج اخیر این فرضیه را مطرح کرد که لکه‌های خورشیدی ناحیه‌هایی هستند که آنها باریکه‌های ذرات باردار (الکترونها

) به

داخل فضای اطراف گسیل می‌شوند. این ذرات با رسیدن به لایه‌های بالای جو زمین ، از طریق برخوردهای الکترون در این لایه‌ها ، مشابه تخلیه گاز در لوله ، گازها را به تابانی وا می‌دارند. این الکترونها همچنین روی میدان مغناطیسی زمین و شرایط انفجار امواج رادیویی مجاور زمین اثر می‌گذارند.

اگر نظریه بیرکلند درست باشد، چرا شفقهای قطبی در عرضهای بالا ، یعنی در نواحی نزدیک به قطبها مشاهده می‌شوند؟ در صورتی که می‌دانیم پرتوهای خورشید تمام سطح زمین را روشن می‌کنند. پاسخ این پرسش را استرمر (Stermer) ، دانشمند نروژی دیگر پیدا کرد. ذرات باردار گسیل شده از خورشید به جو زمین می‌رسند و به درون میدان مغناطیسی آن نفوذ می‌کنند. در آنجا نیروی لورنتس بر آنها اثر می‌کند و آنها را از مسیر اولیه خود منحرف می‌سازد. استرمر محاسبات ریاضی پیچیده‌ای انجام داد و مسیر این الکترونها را در میدان مغناطیسی زمین حساب کرد. او نشان داد که ذرات باردار منحرف

شده توسط میدان مغناطیسی زمین ، به یقین فقط به نواحی قطبی کره زمین وارد می‌شوند.

این نظریه که در انحراف ذرات باردار در میدان مغناطیسی زمین نیروی لورنتس را به حساب می‌آورند، با شمار زیادی از نتایج آزمایشگاهی به خوبی همخوانی دارد و در حال حاضر پذیرش همگانی یافته است. هر چند به تازگی برای توضیح کمی تمامی این دیدگاه دشواریهایی بروز کرده است.


  • آخرین ویرایش:جمعه 1392/07/19

کشف شواهدی مبنی بر وجود آب در بخش های داخلی ماه



دانشمندان آب ماگمایی (آبی که مبدأ آن در اعماق بخش های داخلی ماه است) را در سطح ماه کشف کرده اند. یافتن این نوع آب بر روی ماه برای نخستین بار از راه دور انجام گرفته و این داده ها به کمک M3 ناسا (NASA’s Moon Mineralogy Mapper) تهیه شده است.
کلیما عضو انستیتو علوم ماه ناسا می گوید: `برای سالها محققان تصور می کردند که سنگهای ماه خشک هستند و هر آبی که در نمونه های آپولو کشف شد ناخالصی هایی است که از زمین وارد نمونه ها شده است. حدوداً پنج سال پیش، تکنیک های آزمایشگاهی جدیدی که برای بررسی نمونه های ماه مورد استفاده قرار گرفت نشان دادند که بخشهای داخلی ماه به آن خشکی که قبلاً تصور می شد نیستند. در همان موقع داده های به دست آمده از فضاپیمای مدارگرد، آب را که تصور می شد لایه نازکی از باد خورشیدی است که با ماه بر خورد کرده، بر روی سطح ماه کشف کرد.`
جاستین هاگرتی از مطالعات زمین شناسی U.S. می گوید: ` متأسفانه آبی که در سطح پیدا شد هیچ اطلاعاتی درباره آب ماگمایی که در اعماق ماه است در اختیار ما نمی گذارد اما می توانیم نوع سنگهایی را که در داخل و اطراف گودال بولیالدوس (Bullialdus) هستند تشخیص دهیم. این مطالعات به درک بهتر ما از اینکه منشأ آب سطحی کجاست و در کجای گوشته ماه قرار گرفته است کمک می کند.`
M3
به طور کامل از گودال Bullialdus تصویربرداری کرد. `این گودال در عرض جغرافیایی 25 نسبت به استوا قرار گرفته و بنابر این مکان مناسبی برای اینکه بادهای خورشیدی بتوانند آب سطحی قابل ملاحظه ای را به وجود آورند نیست. سنگهایی که در مرکز این گودال هستند از نوع نوریت (norite) است که معمولا وقتی ماگما به سمت بالا حرکت می کند به وجود می آید ولی به جای اینکه مانند ماگما فوارن کرده و به سطح بیاید در زیر زمین گیر می افتد.`
بعد از بررسی داده های به دست آمده از M3 کلیما و همکارانش دریافتند که مقدار هیدروکسیل (مولکولی شامل یک اتم اکسیژن و یک اتم هیدروژن) موجود در این گودال به طور قابل ملاحظه ای از محیط اطراف آن بیشتر است. کلیما می نوسید: `خواص جذبی هیدروکسیل با هیدروکسیل متصل به کانیهای ماگمایی که در اثر برخوردی که گودال Bullidaldus را به وجود آورد استخراج شد، سازگاری دارد.`
کلیما می گوید: `آب ماگمایی درونی اطلاعاتی را درباره فرآیندهای آتشفشانی و ترکیبات داخلی ماه در اختیار ما قرار می دهد. درک این ترکیبات داخلی به ما در پاسخگویی به سوالاتی درباره چگونگی پیدایش ماه و اینکه فرآیند ماگمایی چگونه با سرد شدن آن تغییر کرد، کمک می کند.`

ترجمه شده از Universetoday


  • آخرین ویرایش:پنجشنبه 1392/07/18
پنجشنبه 1392/07/18  00:00
توسط: Abolfazl Akhtari

جزیره های  ستاره ای

از زمین فضا به نظر پر ستاره است . اما اگر در سفری خیالی بتوانید از زمین بسیار دور شود , اگر به دور و بر خود نگاه کنید , می بینید که انبوهی از ستاره ها مانند جزیره ای در فضا جمع شده اند . به اطراف نگاه کنید . جزیره های بسیاری دیده می شوند . به این جزیره های ستاره ای کهکشان می گویند .

کهکشان ها چند نوع اند :

1- بعضی از کهکشان های شکل خاصی ندارند به این کهکشان ها کهکشان های نا منظم می گویند .

2- کهکشان های مار پیچی .

3- کهکشان های مار پیچی میله ای .

4- کهکشان های بیضوی .

 

کهکشان مثلث

 

 

 


  • آخرین ویرایش:چهارشنبه 1392/07/17
یکشنبه 1392/07/14  00:00
نوع مطلب: (دیگر ،اختر فیزیک ،) توسط: Cumran the Crow

دانشمندان با استناد به یکی از نظریات پیشرو در شکل گیری ماه سن قمر طبیعی زمین را 100 میلیون سال جوانتر از رقمی دانسته اند که دانشمندان پیشتر برای آن متصور شده بودند.

یکی از نظریات مهم درباره چگونگی تشکیل ماه اظهار می دارد که حدود 4.56 میلیارد سال پیش، پس از گردهم آمدن منظومه شمسی یک سیاره اسرار آمیز اندازه مریخ یا بزرگتر به زمین برخورد کرد و در پی این برخورد ماه شکل گرفت.

تحقیقات جدید از سنگهای قمری نشان می دهد که ماه که احتمالا از بقایای انفجار در فضا به وسیله این برخورد عظیم شکل گرفته در حقیقت بین 4.4 میلیارد سال و 4.45 میلیارد سال سن دارد.


  • آخرین ویرایش:پنجشنبه 1392/07/11
  • برچسب ها:ماه ،moon ،
شنبه 1392/07/13  00:00
نوع مطلب: (هوا فضا ،دیگر ،) توسط: Cumran the Crow

مریخ نورد “کنجکاوی” که مشغول پیمایش مریخ است، تاکنون فقط آثار ناچیزی از گاز متان را در جو این سیاره کشف کرده است. در حالی که فقدان متان بطور کلی امکان وجود حیات در سیاره سرخ را از بین نمی*برد، اما تردیدهایی را در فرضیه*های دانشمندان به وجود خواهد آورد.
به گزارش ایرنا از پایگاه خبری نیو ساینتیست، داده های جدید مریخ نورد کنجکاوی دانشمندان علوم فضایی را متعجب کرد. این داده ها نشان می دهد در محیط سیاره مریخ گاز متان وجود ندارد. این در حالی است که داده های قبلی که توسط دانشمندان آمریکایی و بین المللی گزارش شده بود، از وجود متان در مریخ حکایت داشت. به گزارش ناسا وجود متان در سیاره مریخ سال ها مورد توجه دانشمندان بوده است. زیرا این گاز می تواند نشانه بالقوه زندگی بر سطح سیاره سرخ باشد. به همین دلیل دانشمندان آزمایش های زیادی را برای جست و جوی آثار متان در مریخ انجام دادند.


  • آخرین ویرایش:پنجشنبه 1392/07/11
  • برچسب ها:مریخ ،


 

فضاپیمای وویجر 1 پس از خروج از منظومه شمسی و ورود به فضای بین ستاره*ای، نخستین پیام خود را به زمین مخابره کرد.

فضاپیماهای دوقلوی وویجر 2 و 1 با هدف بررسی سیارات منظومه شمسی بویژه مشتری و زحل در سال 1977 میلادی به فاصله 16 روز از یکدیگر به فضا پرتاب شدند.


  • آخرین ویرایش:پنجشنبه 1392/07/11
  • برچسب ها:ویجر ،
  • تعداد کل صفحات :34  
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • ...  
آخرین پست ها

©2011-2013 skyofstarrynight.mihanblog.com                                        all right reserved

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات