You could put your verification ID in a comment Or, in its own meta tag Or, as one of your keywords Your content is here. The verification ID will NOT be detected if you put it here. آسمان شب ستاره ای - مطالب هفته دوم مهر 1391
جمعه 1391/07/14  01:00

   ستاره شناسان در مورد دنباله دارها بر این باورند که آنها باقیمانده مجموعه ای از گاز، یخ، سنگ و غبارند که حدود 6/4 بیلیون سال پیش در منطقه بیرون سیارات شکل گرفتند. بعضی از دانشمندان معتقدند که تعدادی دنباله دار، آب و مولکولهای کربنی لازم برای تشکیل حیات در زمین را به این سیاره آورده اند. قسمتهای مختلف یک دنباله دار هسته دنباله دارها یک توپ از یخ و ذرات غبار سنگی است که شبیه به یک گلوله برفی کثیف می باشد. یخ هسته دنباله دار عمدتا از آب منجمد تشکیل شده است اما ممکن است مواد منجمد دیگری نظیر آمونیا، دی اکسید کربن، مونوکسید کربن و متان نیز در آن وجود داشته باشد. دانشمندان تصور می کنند که هسته برخی از دنباله دارها ترد و شکننده است، چراکه آنها شماری دنباله دار پیدا کرده اند که بدون هیچ دلیل واضحی خرد شده اند. با نزدیک شدن دنباله دار به قسمتهای داخلی منظومه شمسی، گرمای خورشید منجر به تبخیر قسمتی از یخ موجود در سطح هسته دنباله دار شده و ذرات غبار و گاز با فشار از دنباله دار به فضا خارج می گردند و به این شکل قسمت گیسو را شکل می دهند. پرتوهای خورشید، ذرات غبار را از قسمت گیسو به بیرون هل می دهند. این ذرات سبب تشکیل دم غباری دنباله دار می شود. به طور همزمان، بادهای خورشیدی � که جریانی با سرعت بسیار زیاد از ذرات باردار الکتریکی می باشد � بخشی از گازهای دنباله دار را به یون (ذرات بار دار) تبدیل می کند. این یونها نیز به بیرون از گیسو جریان پیدا کرده و دم یونی را شکل می دهند. از آنجائیکه دمهای دنباله دارها توسط پرتوها و بادهای خورشیدی جارو زده می شوند، همیشه در جهت مخالف خورشید قرار می گیرند. اینگونه تصور می شود که قطر هسته بیشتر دنباله دارها حدود 16 کیلومتر یا کمتر است. قطر برخی از گیسوها می تواند به 6/1 میلیون کیلومتر برسد. برخی از دمها نیز در مسافتی معادل 160 میلیون کیلومتر گسترده می شوند. زندگی یک دنباله دار دانشمندان فکر می کنند، دنباله دارهای دوره کوتاه از کمربند کویپر که در آنسوی مدار سیاره پلوتو قرار دارد، می آیند. کشش گرانشی سیارات خارجی منظومه شمسی می تواند بر این اجرام تاثیر گذاشته و آنها را به درون منظومه شمسی بکشاند. دنباله دارهای دوره بلند از ابر اورت می آیند. مجموعه ای از اجرام در فاصله ای هزار برابر فاصله پلوتو از خورشید که مانند کره ای منظومه شمسی را در بر گرفته است. فعل و انفعالات گرانشی ستارگان در حال گذر، باعث می شود که این اجرام یخی به درون منظومه شمسی راه یابند. هر بار که یک دنباله دار وارد منظومه شمسی می شود، قسمتی از یخ و غبار خود را از دست می دهد. گاهی قسمتی از دنباله آنها پس از ورود به جو زمین به شکل شهاب سنگ درآمده و در اتمسفر زمین می سوزد. در نهایت بعضی از دنباله دارها همه یخ خود را از دست می دهند. آنها از هم می پاشند و تبدیل به ابری از غبار می شوند و یا به صورت اجرام غیر فعالی نظیر سنگهای آسمانی در می آیند. مدارهای بلند بیضی شکل دنباله دارها می توانند از مدارهای تقریبا دایره ای سیارات عبور کنند. در نتیجه، گاهی دنباله دارها با سیارات و اقمار آنها برخورد میکنند. بسیاری از چاله های برخوردی در منظومه شمسی به دلیل برخورد همین دنباله دارها ایجاد شده اند. مطالعه دنباله دارها بسیاری از نکاتی که دانشمندان امروزه درباره دنباله دارها می دانند، از مطالعه گسترده دنباله دار هالی (Halley) که در سال 1986 از نزدیکی زمین گذر کرد، به دست آمده است. پنج فضاپیما در نزدیکی هالی قرار گرفتند و اطلاعاتی را در مورد شکل ظاهر و ترکیبات شیمیایی آن جمع آوری کردند. چندین کاوشگر نیز به قدری به آن نزدیک شدند که بتوانند هسته آن که به طور معمول با گیسو پوشانده شده بود را مورد بررسی قرار دهند. از اطلاعات به دست آمده مشخص شد که هسته هالی سیب زمینی شکل و حدود 15 کیلومتر طول دارد. این هسته به طور مساوی متشکل از یخ و غبار بود. حدود 80 درصد از بخش یخی آن آب منجمد و 15 درصد از آن مونوکسید کربن منجمد بود. 5 درصد باقیمانده نیز شامل دی اکسید کربن منجمد، متان و آمونیا می شد. دانشمندان معتقدند که دیگر دنباله دارها از نظر شیمیایی شبیه به هالی می باشند. دانشمندان به طور غیر منتظره ای متوجه شدند که رنگ هسته دنباله دار هالی، سیاه و کاملا تیره است. آنها فهمیدند که هسته یخی این دنباله دار و یا شاید اغلب دنباله دارها، با پوسته سیاهی از غبار و سنگ پوشیده شده است. این دنباله دارها تنها زمانی گازهای درون خود را با فشار خارج می کنند که سوراخهای موجود در این پوسته سیاه به سمت خورشید قرار گیرد. دنباله دار دیگری که توسط دوربینهای فضاپیما مشاهده شده، دنباله دار برلی (Borrelly) است. فضاپیمای "اعماق فضای 1" در سال 2001، هسته برلی را که تقریبا نصف هسته هالی است مشاهده کرد. هسته این دنباله دار نیز به شکل سیب زمینی است و دارای پوسته ای سیاه می باشد. مانند هالی، این دنباله دار نیز تنها زمانی گازهای درون خود را بیرون می ریزد که سوراخهای پوسته آن رو به خورشید قرار گرفته باشند. در سال 1994، ستاره شناسان دنباله داری به نام شومیکر-لوی 9 (Shoemaker-Levy 9) که تکه تکه شده بود و با سیاره مشتری برخورد نمود را مشاهده کردند. یکی از فعالترین دنباله دارهای 400 سال اخیر، هال � باپ (Hale-Bopp) نام دارد که در سال 1997، از فاصله 197 میلیون کیلومتری زمین گذر کرد. البته این برای یک دنباله دار فاصله کمی نیست اما به دلیل هسته غیر عادی و بسیار درخشان، این دنباله دار با چشم غیر مسلح نیز قابل رصد بود. تخمین زده شده است که قطر هسته آن بین 40 تا 50 کیلومتر بوده است. در سال 2004، فضاپیمای آمریکایی غبار ستاره (Stardust) به نزدیک هسته دنباله دار وایلد2 (Wild 2) رفت و اطلاعاتی را از گیسوی این دنباله دار جمع آوری نمود. همچنین در همان سال، آژانس فضایی اروپا فضاپیمای رزتا (Rosetta) را که قرار است در سال 2014 به مدار دنباله دار چاریومف- گراسیمنکو (Churyumov-Gerasimenko) برسد، ارسال کرد. رزتا یک کاوشگر کوچک با خود حمل می کند که برای فرود در هسته این دنباله دار طراحی شده است. منبع : Yeomans, Donald K. "Comet." World Book Online Reference Center. 2005. World Book, Inc. ترجمه: لنا سجادیفر


پنجشنبه 1391/07/13  01:00
نوع مطلب: (فیزیک ،دیگر ،) توسط: Cumran the Crow

برای مشاهده فایل PDF به لینک زیر مراجعه کنید

فایل PDF


چهارشنبه 1391/07/12  01:00
نوع مطلب: (هوا فضا ،فیلم ،) توسط: Cumran the Crow

یه پاورپوینت گذاشتم حتما ببنید

دانلود


سه شنبه 1391/07/11  22:45
توسط: Cumran the Crow



  • آخرین ویرایش:-
سه شنبه 1391/07/11  01:00

ر سال 1802 ویلیام هرشل ستاره دوتایی را بعنوان دو ستاره که با هم شکل گرفته وتحت گرانش همدیگر هستند توصیف کرده است.در حدود نیمی از ستاره هایی که در آسمان می بینیم متعلق به ستاره های دوتایی یا چندتایی هستند.در حال حاضر می دانیم که بسیاری از ستاره های دوتایی فقط بر اساس زاویه دید از زمین در کنار هم قرار گرفته اند وهیچ ارتباط فیزیکی بین آنها وجود ندارد.بطور کلی ستاره های دوتایی براساس کم شدن زاویه بین آنها به 3 گروه بزرگ تقسیم می شوند که شامل:

۱- ستاره های دوتایی دیدگانی (که دو ستاره می توانند دارای ارتباط فیزیکی باشند یا نباشند)

۲-دوتایی طیفی 3- دوتایی گرفتی می باشند.البته گروه کوچکتری هم وجود دارد که با نام دوتایی های اختر سنجی شناخته می شوند.


دوشنبه 1391/07/10  01:00
نوع مطلب: (اختر فیزیک ،فیزیک ،دیگر ،) توسط: Cumran the Crow

با فرض انبساط کیهان در قانون هابل ،نشان دهنده نسبت سرعت دور شدن یک کهکشان به فاصله ی آن.این نسبت نمایشگر مقدار کنونی آهنگ انبساط می باشد و بین ۵۰ تا 80کیلومتر در ثانیه در هر یک میلیون پارسک است.این مقدار نشان دهنده شیب نمودار هابل می باشد.با توجه به اهمیت آن در اندازه گیری سن وابعاد جهان دانشمندان هر روز در تلاش برای نزدیک شده به اندازه واقعی تر این پارامتر هستند.یکی از دلایل پهن بوده گستره این عدد ،عدم قطعیت در اندازه گیری فواصل کهکشانها می باشد.بررسی ستارگان متغییر قیفاووسی به عنوان ابزار فاصله سنجی و روش تالی فیشر(Tully – Fisher) دو روشی هستند که در اندازه گیری فاصله کهکشانها استفاده می شوند.

تلسکوپ هابل در سال ۱۹۹۹ با کمک اندازه گیری فواصل حدود ۸۰۰ ستاره متغییر قیفاووسی در ۱۹ کهکشان که در فاصله کمتر از ۱۰۸ میلیون سال نوری بودند مقدار ی بین70 تا 80 کیلومتر در ثانیه در مگاپارسک را نشان داده درحالیکه روش تالی فیشر که از ابرنواخترهای نوع یک استفاده می کند عددی بین 50 تا 65 را نشان می دهد.بطور کلی بسیاری از دانشمندان عدد 70 کیلومتر درثانیه در میلیون پارسک را بعنوان معیار قبول کرده اند.

در تئوری بیگ بنگ مقدار آن با گذشت زمان تغییر می کند ودر این صورت بیشتر با پارامتر هابل شناخته می شود.


یکشنبه 1391/07/9  01:00
نوع مطلب: (اختر فیزیک ،دیگر ،) توسط: Cumran the Crow

ذراتی که از خورشید جدا شده و به صورت باد یا جریانی از ذرات به فضای بین سیاره ای فرار می کنند.این ذرات از الکترون٬ پروتون٬ ذره آلفا و مقداری عناصر سنگینتر هستند.سرعت این باد بین ۲۰۰ تا ۹۰۰ کیلومتر درثانیه است و ذراتی که توسط باد خورشیدی حمل می شوند بعد از ۴ تا۵ روز به زمین می رسند.

این ذرات در دمای زیاد تاج خورشید به تدریج سرعتشان افزوده شده واز میدان جاذبه خورشید می گریزند.زمانی که فعالیت خورشیدی بیشتر باشد تعداد وانرژی این ذرات بیشتر می شود.انرژی این ذرات بطور متوسط در حدود ۱۵ مگاالکترون ولت می باشد.

بعد از گذشت حدود ۴۰ دقیقه از اینکه پرتو اچ آلفا در فورانهای خورشید بیشترین شدت را پیدا میکند سریعترین ذرات ودر ساعات بعد ،ذرات کند تر به زمین می رسند.

تمام ستارگان مانند خورشید دارای باد هستند و ستارگان با جرم زیاد، بادهای ستاره ای بسیار قویتری دارند. یک ستاره با جرم 30 برابر جرم خورشید می تواند 24 برابر جرم خورشید را پیش از آنکه از رشته اصلی خارج شود، به شکل باد منتشر نماید.

پدیده شفق در سیارات منظومه شمسی ناشی از همین بادهای خورشیدی است


  • تعداد کل صفحات :2  
  • 1  
  • 2  
آخرین پست ها

©2011-2013 skyofstarrynight.mihanblog.com                                        all right reserved

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات